ازیک طرف وظایف وانجام وظایف شیلات رابه چالش می اندازدوباعث زمین گیرشدن صیادان فعال که علاوه برتامین موادغذایی پروئتینی(محصولات آبزیان)کشوربابه خاطرانداختن جان وسرمایه خویش هرکدام بطورمستقی� وغیرمستقیم دهها شغل ایجادکرده اندمیشودوازطرفی دیگربااین بی توجهی تامل برانگیزموجبات سوءاستفاده ازنیروی کاروتولیددربخش شیلات و فعالیت های آزادانه قاچاقچیان سوخت وموادمخدرراازطریق دریاوباارائه مجوزصیادی فراهم می نماید.چگونه است بقول معروف شناوری سوخت سهمیه قانونی اش راتمام وکامل تاآخرین قطره می فروشد.ولی بیست روزویاچهل وپنج روزدردریابسرمیبرد.پس دراین مدت درکدام گوشه دریابسربرده وسوخت این مدت ماندگاریش را ازکجا تهیه کرده.وقتی می گویندخرابی شناورچون باهماهنگی شیلات نبوده پس دروغ است.بایدپرسیده شود.شیلات محترم چه دست رسی وکمکی رامی تواندبه صیادانی که بامجوزصیدبه آبهای آزاد خارج سرزمینی وخلیج عدن می روندداشته باشد.درقبال ماههای اسارات صیادان بدست دزدان دریایی سومالیایی چه کمک های رامی تواندبه صیادان مظلوم ایرانی وخانواده های درمانده برساند.ویاتاکنون رسانده است.تاشناورصیادی بیست روزبرای مجوزیکماهه وچهل وپنچ روزبرای مجوزدوماهه دریاروی نداشته باشد.طبق مقررات جاری نمی تواندسهمیه سوخت قانونی بگیرد.پس حجم عظیم سوخت قاچاق چگونه ازطریق دریابامجوزصیادی قاچاق میشود.وبه ندرت قاچاقچیان سوخت گیرقانون می افتند..وبجایش نیروی فعال جامعه صیادی باحدس وگمان بی اساس جریمه میشوندالبته خوش به حال پاکستانها که باتوقیف یک شناورایرانی علاوه برمصادره شناوریک میلیاردتومانی یکصدهزارلیترسوخت مجانی ازجیب ملت ایران دریک روزصاحب میشوند