توسعه همه جانبه درهیچ کشوری ،بدون اجرای برنامه های توسعه روستایی امکان پذیر نخواهدبود.وتوسعه روستایی هم بدون جلب مشارکت مستقیم مردمی ودرنظرگرفتن خواستها،علایق،تجربیات آنهابه هیچ سرانجامی نخواهد رسیدوازسوی دیگر.مشارکت سازمان یافته ومسئوولانه هدفمندمردمی درتوسعه روستایی فقط درقالب نهادهای قانونی مردمی تحت پوشش دستگاههای اجرایی دولتی مثل تعاونیهای.وشوراهای اسلامی صورت خواهدگرفت.متاسفانه باحسرت فراوان باید گفت امروزه مدیریت محترم اجرایی .باوجودقوانین نه درک درستی ازنهادهای اینچنینی داردونه به وظایف ومسئوولیت قانونی آنهاو جایگاه مردمی شان آشنایی کامل دارند.چون این نهادهای قانونی .به دنبال لحاظ کردن نظرمردم وتطبیق آن بابرنامه های وفعالیت ها وپروژه های روستایی دولت میباشنددستگاه اجرایی بنابه دلایلی مدلل خصوصا”درمناطق محروم ودورافتاده نه تنهاآنهارابازوی پرتوان مردمی وقانونی خودنمی داند.بلکه بنوعی رقیب می پندارندکه قدرت مدیریتی دستگاه اجرایی راکم میکنندوضعف های مدیریتی رابرملا میسازند.وازطرفی دیگرباز متاسفانه.بعلت عدم آموزشهای لازم به مدیران ودست اندرکاران اینگونه نهادهای قانونی مردمی.وبعضا”بیسوادی وکم سوادی وعللی دیگرازجمله عدم آشنای به قوانین ومقررات.و به وظایف دستگاههای اجرایی .ازیک طرف باعث کم تحرکی این نهادهای مردمی درزمینه انجام.وظایفی که برعهده گرفته اندورسالت های ملی که بردوش دارندشده است وازطرف دیگردلسردی وبی انگیزگی مردم رابرای حضوردراین نهادهاودرنهایت برای مشارکت دراموری که مربوط بخودشان میباشدموجب میگردند.وهمه این عوامل باعث میشودکه رابطه قابل قبول وقابل تحسینی فی مابین دستگاه اجرایی ونهادهای مردمی مثل تعاونیهاوشوراها حاکم نباشد.کارهای بزرگ توسط دولت درسطح روستاهای مناطق